آسوکا هستم. از سال نودویک تصمیم گرفتم که به جای توی دفتر نوشتن، در جایی که کسی نمیشناسَتَم و البته کسی رو نمیشناسم، بنویسم. تا قبل از کرونا تدریس انجام میدادم و بعد از اون به کار دیگهای مشغول شدم. کسی رو دوستدارم که اسم مستعارش یاره و تنها کسی هست که از زندگی واقعیم آدرس اینجارو داره. به احساس و مهری که در قلبم نسبت بهش وجود داره، بسیار وفادارم و تمام نوشتههام مخاطبخاص دارند. هدر وبلاگم معمولا مورد توجه قرار میگیره. هدر رو نویسندهی خوشقلم بیان، غمی، که حالا مدتهاست که نیست، زحمت کشیده و طراحی کرده و توی قالب وبلاگم قرار داده. سالهاست که اهل ارتباط و معاشرتِ نو نیستم. دوستان کم، اما بسیار شریفی دارم و علاقهای به بزرگتر کردن دایرهی ارتباطیم ندارم. با عرض پوزش، فقط پیام خصوصی رو برای اعضای بیان باز گذاشتم و مشتاق نیستم با کسانی که نمیشناسم، معاشرت کنم. اگر نمیشناسمتون، خواهش میکنم به حریم و دیواری که برای خودم درست کردم احترام بذارید و بخونید و عبور کنید. ممنونم که اینقدر انسان، محترم و شریف هستید و به تصمیمم احترام میذارید.